لهجه شیرازی

*1 1*

لهجه شیرازی یکی از لهجههای زبان فارسی است . از زمان تشکیل شیراز  بزرگ لهجه شیرازی به سه گونه تقسیم شد .
  
  *شیرازی میانه*

    *شیرازی پودنکی*

    *شیرازی قصردشتی*

در شیراز هنوز مردم محلههای قدیمیتر بیشتر به لهجه شیرازی سخن میگویند تا بقیه مردم مثلاً لهجه کسبه و اهالی دروازه سعدی ، لب آب ، دروازه قصاب خانه ، دروازه شاه داعی الله .... تفاوت آشکار با لهجه اهالی و کسبه نقاط دیگر شهر دارد .

*تاریخچه لهجههای شیرازی*

از زمان آل بویه تا دوره قاجار فقط یک گونه لهجه شیرازی وجود داشته که هم اکنون به نام شیرازی اصیل شناخته میشود .

در شیراز  به شیرازی میانه میگویند شیرازی ، به شیرازی پودنکی میگویند شیرازی غلیظ و به شیرازی قصردشتی میگویند شیرازی شهری .

با اینکه تمامی لهجههای شیرازی از یک لهجه یعنی لهجه اصیل سرچشمه میگیرند ، اما اصلاحاتی که در لهجههای منشعب وجود دارد گاهی باعث میشود که این تصور حاصل شود که این لهجهها از ریشه با هم متفاوتند .

*علت تفاوت لهجههای شیرازی*

علت اصلی این تفاوت بر میگردد به ساختار جمعیتی شیراز . در شیرازی عامیانه به علت اینکه ارتباط با دیگر نقاط بیشتر بوده ، خیلی از واژههای انگلیسی یا عربی به آن وارد شده . مثلاً ببه . به معنی عزیزم ، فرزندم ، جیگر ، از واژه Baby گرفته شدهاست . یا سِی به معنای ببین . See اما برعکس به علت مهاجرت عدهای از کلواریها به پودنک .

کسانی که خود را ارادتمند کلوار نبی یکی از پیامبران ایران  باستان و فرزندان حاج الیاس میدانند ، و تنها کسانی هم هستند که هم اکنون در ایران  به همان زبان اصیل فارسی - زبان به کاربرده شده در شاهنامه  گویشی شبیه به اهالی سیوند  صحبت میکنند . باعث شده تا در لهجه شیرازی پودنکی واژه غریبی وجود نداشته باشد .

در لهجه شیرازی قصردشتی به علت بسته بودن منطقه و عدم وجود روابط و مهاجرت . واژههای جدیدی تولید شده. که هیچ ریشهای در جایی ندارند . که بسیاری از آن واژهها این روزها رونق کوچه و بازار شیراز است .